Tengo escusa. Los días se hacen muy cortos cuando una está ocupada; y en estos últimos meses la palabra es casi una redundancia. Poco antes del verano ekinocio empezó a tener flujo de trabajo. No pudimos decir que no a ciertos compromisos y ellos nos han abierto las puertas para otros tantos. Total que estamos en noviembre y continuamos sin descanso, con muchas ganas y con la misma ilusión. Pensando también en el fin de año, en el nuevo que se avecina y en los años que cumplimos. Ambas. Una termina con 35 y la otra (una menda) empieza con 36. Como dúo sumamos la decena, que no son pocos, y como tal, queremos que sea un año especial. Con ciertos cambios de "imagen", con sorpresas, actualizaciones de contenido y más visibilidad. Objetivos marcados para el 2014! Mientras haya de todo (ganas, ánimo, apoyo...), ahí estaremos dando guerra y ofreciendo una personal manera de entender la comunicación.
¿Qué ha pasado en todo este tiempo? A ver si puedo resumirlo con alguna imagen que merezca la pena...
Creo que no hace falta decir a quién pertenece este pequeño diente. El ratoncito se lo llevó encantado para su casa y dos días después tuvo que volver a por la pareja. Los dos de abajo han dado pie a un interés abrumador porque se le caigan los dientes... No es por la recompensa, creedme. Es que sin ellos una "es mayor". Y eso cuenta!
A finales de agosto me fui con Rachel, Óscar, Laura y Fran a la Ciudad de la Cultura, donde Fanfarlo presentaba su nuevo trabajo. Una gran velada bien acompañada. El escenario era precioso. Pena no tener foto de la gran puesta de sol que vimos esa tarde noche desde el monte Gaiás. Todo un acontecimiento al que se le ha sacado partido, incluso, a nivel de visitas...
Mi hermana vino unos días en septiembre y aprovechamos para juntarnos algunas de las amigas de "la villa! Unas nos vamos y otras regresan. Sí, Fátima, después de pasar unos años en Canarias, pidio traslado para Galicia y mira tú por dónde, le dieron al lado de casa. Donde siempre había estudiado. Hacía tiempo que no estaba con algunas y me hizo especial ilusión. Tenemos que hacer una quedada en condiciones, todas las del grupo y recordar viejísismos tiempos. Tantos que ni me acuerdo... La malquerida es un local pequeño de la city donde ya degustamos con anterioridad las especialidades de la casa. Todo muy rico y apetecible, pero siempre terminamos con lo mismo... "Era demasiado chicas!" "Para la próxima con una llega..." No caemos de la burra.
Y esos maravillosos cupcakes que veis ahí, son de un nuevo local en Compostela: Tosta e Tostiña. Un espacio singular, tipo pin up y muy americano, donde puedes tomarte un desayuno, un cafecito, un brunch, con magdalenas, tartas especiales o cupcakes recién horneados en la propia cocina. Un sitio tranquilo, acogedor y muy "cuco", donde podríamos pasar gran parte de nuestras medias-mañanas o medias-tardes, con un libro, una revista o un grupo de colegas para hablar del tiempo, por ejemplo.
Los escaparates de esta época del año han servido para aliviar un poco la mente en modo ordenador, y activar la circulación sanguínea de las manos haciendo manualidades varias. Recortar, pegar y conjugar formas ha sido la tónica en Cousalinda, La Gloria Bendita y Pecados de Compostela. En cada uno de ellos, el cartón, el papel y las cartulinas de color son protagonistas de los otoños más otoñales. Vera también tuvo su momento de inspiración y creo este maravilloso y personal cohete. Todo un viaje por la imaginación...
Estos son unos ejemplos de los trabajos que estuvimos finalmente "manualeando".
Después de semejante esfuerzo, todavía quedaba por lidiar un hueso duro. Trabajamos codo a codo con la DAG, Asociación Galega de Deseñadores, para organizar y preparar el FEED, Foro de Edición e Deseño que se celebró en el CGAC los días 18 y 19 de octubre. La verdad es que fue un gran paso para todos, formar parte de esos dos días de espectáculo creativo de la mano de compañeros y creadores como Cenlitrosmetrocadrado, Pancho Lapeña, Uqui Permuy, Héctor Serrano, Gráfica Futura, FrutoDS...
Yo me llevo una gran experiencia a nivel personal y también profesional. Nos tocó currar pero con mucho gusto. Tuvimos cobertura en los medios locales y el apoyo de los proveedores y clientes con los que solemos trabajar. La ayuda también vino por parte de la administración a través de AGADIC y del propio CGAC, que nos cedió sus instalaciones durante esos dos días. Esperábamos menos y nos sorprendimos gratamente. Estuvo genial! Guachi del paraguai!
Vera me echó de menos esa semana previa. Los preparativos fueron tales que me obligaron a (casi) desaparecer y claro! A ella no le pareció tan buena idea. Entonces me dejé llevar por su profana profesión de peluquera y así me dejó de guapa. Lista para salir! El rojo es potente pero resalta mis rasgos, no os parece? Esta niña tiene visión...
Se hace mayor. Se lo noto en la ropa, en la forma de hablar, en su manera de pensar... Pregunta todo. Ya poco le puedo ocultar... Ahora lleva patines de "pofesional". Es una gran patinadora. En poco más de un año hace figuras y se maneja de maravilla. Creo que es una muy buena manera de ejercitar el cuerpo, porque hace mucho deporte sin darse cuenta. Se divierte y se siente cómoda. Y eso es fundamental para que el interés permanezca.
Para poner funto final, las castañas de mi pueblo, recién traidas por mis padres... Qué ricas que están! Pronto estaré allí, oliendo aquellos campos y esquivando el frío del duro invierno extremeño. Con la familia cerca todo se ve diferente...
De aquí a fin de año, tendré algunas otras cosas que contaros. Si me esperáis...
Mostrando entradas con la etiqueta ekinocio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ekinocio. Mostrar todas las entradas
7 nov 2013
9 ene 2013
Adiós 2012
Un año más a mis espaldas y en dos sentidos que lo digo: porque recién he cumplido los XX y porque hemos pasado la barrera del 2012. Dos momentos que invitan a la reflexión; cuanto menos a la recopilación de datos...
Despedí noviembre con una visita especial al Culturgal, evento organizado por amigos y compañeros de profesión; un lugar de encuentro para aquellos que valoramos la cultura gallega y la hacemos partícipe de nuestras vidas y convivencias diarias.
Allí encontré espacios y rincones maravillosos, muy originales y con contenido valorable cuanto menos. El de Babaluva, sin duda, el que más me gustó de todos: arte con objetos de siempre y a nuestro alcance. Bueno, bonito y barato!
No quise perder la ocasión tampoco de llevarme algo de mi compi y gran ilustradora Nuria Díaz. Una colección de cuatro postales preciosas de "A máquina do Tempo. Un disco para ler. Un libro para escoitar", proyecto que ha desarrollado con otros autores y que está dando la vuelta al mundo con su especial forma de hacer sentir.
Diciembre es un mes lleno de acción. Que si cumples, que si cenas de empresa/colegas, que si regalos, que si viajes, que si cenas, comidas... Y además, trabajo y más trabajo. Tocó un poco de todo y sí, tengo imagen de todo también...
En el CaféDturno nos juntamos para celebrar una cena de colegas-amigos-autónomos, y se nos dio por la temática "hipster". Resulta que la gran mayoría de los componentes del grupo, a pesar de reinar el diseño entre nosotros (de una forma u otra), no tenemos "aspecto de diseñadores"; y decidimos ir disfrazados de ello, mismamente. Cada cual a su manera, la mía como siempre, cómoda, relajada y "masculina". Mi amigo invisible Óscar; y mi regalo para este 2013, un calendario hecho a mano con imágenes exclusivas de los compañeros y amigos de A Navalla Suiza. Mil gracias!
Después llegó el cumple de Vera. 5 maravillosos años llenos de felicidad, harmonía, cariño y muccchhhoooo amor. Porque no será por besuqueos y abrazos. Vamos! Que estoy yo más "mantúa"... En clase lo celebró con otros dos amiguetes que son los que cumplen en diciembre y después tuvo su tarde de gloria con los más amiguísimos de la muerte en el McDonalds. Una y no más, claro que sí... A ver el año que viene...
El final del curso lo marcó la exhibición que nos dieron a los padres y familiares los niños de las clases de patinaje artístico. Vera lleva solo 3 meses y me sorprendo de su avance; sobre todo, del equilibrio, la flexibilidad y el poco miedo que le tiene a caerse o a la velocidad. Me encanta! Si tuviese más tiempo, me compraba unos patines y le acompañaba... Todo se andará...
En ekinocio estuvimos trabajando mucho durante todo el mes. Y después de un par de años sin hacer nada para los clientes y colegas, se nos ocurrió algo. Aquí véis la cantidad de paquetitos que de buena gana hicimos para ellos; porque de vez en cuando no hace daño... El contenido... Una libreta-ideario verde ekinocio tipo moleskine para empezar el 2013 con ilusión y entusiasmo. Que mucho dinero no tendremos pero ilusión y entusiasmo por lo que hacemos... "una hartá".
Y qué sería de mí sin poder pisar algún día tierra cacereña? Creéis que sería posible despedir el año sin darle un achuchón a aquella gente? Pos ná! Allá que me fui. La visita familiar fue ineludible. Y me alegro como siempre de ir, porque conocí a Sergio, el segundo nene de mi prima Marta, recibí un precioso regalillo de mi "amiga invisible", paseé por el pueblo con tranquilidad, no tuve tanto frío como otros años y me llevé algo de lluvia compostelana para mantener los verdes campos un ratito más.
Hermoso es poco! Este pueblo tiene algo que no se puede aguantá! No sabéis la cantidad de veces que crucé esa "callejuela" yendo a la piscina con mis primas y mi pandilla, todos los días de aquellos veranos. Nos pasábamos las tardes enteras allí y sin miedo íbamos y veníamos todos juntos. Menudos que éramos eh Marta Magro? Qué recuerdos nena! Y cuando teníamos 15 y 16 ni te digo! Esas primeras escapadas, las fiestas de pijama en la tienda de Esther, las noches en vela esperando en la puerta de Pampi para tomarnos el pan recién horneado, los primeros pitillos... Esas Ferias.. El día de los bollos en el campo... En fin, que me pongo melancólica y no paro...
Ahora son otros tiempos. Ni mejores ni peores. Bueno, algo peores sí. Pero soy de las que piensa que cada época hay que saber vivirla con consciencia. Y este nuevo año nos va a dar muchas sorpresas, ya lo veréis. Dejemos lo peor atrás y quedémonos con lo menos malo. Y si podemos transformarlo en algo un poco bueno, pues eso que nos llevamos para casa. La satisfacción.
Tengo una gran admiradora y amiga que siempre me dice que le encanta la manera que tengo de contar las cosas. Este blog es un medio más para conectar con ella y ya solo por eso, vale la pena echarse unos minutos preparando cada post. Un beso guapa!
Antes de concluir me gustaría presentaros el útimo postre. Probando cupcakes!!! Quedaron algo apelmazados pero ya le pillaré el truco, no os preocupéis. Hay que tener paciencia y traquilidad. Sobre todo no pasarse con el tiempo ni quedarse cortos. Es todo un reto para mi así que, en breve más y mejor. Lo prometo!
Y qué contenta me puse cuando Vera me regaló este retrato. Cada día me ve más guapa; con más complementos y vestidos más sofisticados... Tendré que tomar nota de todas sus sugerencias y dejar a un lado el negro, gris, vaquero...Quizá estética "hipster" o "paso de todo que me da igual"... Ya veremos... Si me atrevo al "cambio radical", prometo fotos!
Gracias 2012. Bienvenido 2013. Que soy de impares!!!
Despedí noviembre con una visita especial al Culturgal, evento organizado por amigos y compañeros de profesión; un lugar de encuentro para aquellos que valoramos la cultura gallega y la hacemos partícipe de nuestras vidas y convivencias diarias.
Allí encontré espacios y rincones maravillosos, muy originales y con contenido valorable cuanto menos. El de Babaluva, sin duda, el que más me gustó de todos: arte con objetos de siempre y a nuestro alcance. Bueno, bonito y barato!
No quise perder la ocasión tampoco de llevarme algo de mi compi y gran ilustradora Nuria Díaz. Una colección de cuatro postales preciosas de "A máquina do Tempo. Un disco para ler. Un libro para escoitar", proyecto que ha desarrollado con otros autores y que está dando la vuelta al mundo con su especial forma de hacer sentir.
Diciembre es un mes lleno de acción. Que si cumples, que si cenas de empresa/colegas, que si regalos, que si viajes, que si cenas, comidas... Y además, trabajo y más trabajo. Tocó un poco de todo y sí, tengo imagen de todo también...
En el CaféDturno nos juntamos para celebrar una cena de colegas-amigos-autónomos, y se nos dio por la temática "hipster". Resulta que la gran mayoría de los componentes del grupo, a pesar de reinar el diseño entre nosotros (de una forma u otra), no tenemos "aspecto de diseñadores"; y decidimos ir disfrazados de ello, mismamente. Cada cual a su manera, la mía como siempre, cómoda, relajada y "masculina". Mi amigo invisible Óscar; y mi regalo para este 2013, un calendario hecho a mano con imágenes exclusivas de los compañeros y amigos de A Navalla Suiza. Mil gracias!
Después llegó el cumple de Vera. 5 maravillosos años llenos de felicidad, harmonía, cariño y muccchhhoooo amor. Porque no será por besuqueos y abrazos. Vamos! Que estoy yo más "mantúa"... En clase lo celebró con otros dos amiguetes que son los que cumplen en diciembre y después tuvo su tarde de gloria con los más amiguísimos de la muerte en el McDonalds. Una y no más, claro que sí... A ver el año que viene...
El final del curso lo marcó la exhibición que nos dieron a los padres y familiares los niños de las clases de patinaje artístico. Vera lleva solo 3 meses y me sorprendo de su avance; sobre todo, del equilibrio, la flexibilidad y el poco miedo que le tiene a caerse o a la velocidad. Me encanta! Si tuviese más tiempo, me compraba unos patines y le acompañaba... Todo se andará...
En ekinocio estuvimos trabajando mucho durante todo el mes. Y después de un par de años sin hacer nada para los clientes y colegas, se nos ocurrió algo. Aquí véis la cantidad de paquetitos que de buena gana hicimos para ellos; porque de vez en cuando no hace daño... El contenido... Una libreta-ideario verde ekinocio tipo moleskine para empezar el 2013 con ilusión y entusiasmo. Que mucho dinero no tendremos pero ilusión y entusiasmo por lo que hacemos... "una hartá".
Y qué sería de mí sin poder pisar algún día tierra cacereña? Creéis que sería posible despedir el año sin darle un achuchón a aquella gente? Pos ná! Allá que me fui. La visita familiar fue ineludible. Y me alegro como siempre de ir, porque conocí a Sergio, el segundo nene de mi prima Marta, recibí un precioso regalillo de mi "amiga invisible", paseé por el pueblo con tranquilidad, no tuve tanto frío como otros años y me llevé algo de lluvia compostelana para mantener los verdes campos un ratito más.
Hermoso es poco! Este pueblo tiene algo que no se puede aguantá! No sabéis la cantidad de veces que crucé esa "callejuela" yendo a la piscina con mis primas y mi pandilla, todos los días de aquellos veranos. Nos pasábamos las tardes enteras allí y sin miedo íbamos y veníamos todos juntos. Menudos que éramos eh Marta Magro? Qué recuerdos nena! Y cuando teníamos 15 y 16 ni te digo! Esas primeras escapadas, las fiestas de pijama en la tienda de Esther, las noches en vela esperando en la puerta de Pampi para tomarnos el pan recién horneado, los primeros pitillos... Esas Ferias.. El día de los bollos en el campo... En fin, que me pongo melancólica y no paro...
Ahora son otros tiempos. Ni mejores ni peores. Bueno, algo peores sí. Pero soy de las que piensa que cada época hay que saber vivirla con consciencia. Y este nuevo año nos va a dar muchas sorpresas, ya lo veréis. Dejemos lo peor atrás y quedémonos con lo menos malo. Y si podemos transformarlo en algo un poco bueno, pues eso que nos llevamos para casa. La satisfacción.
Tengo una gran admiradora y amiga que siempre me dice que le encanta la manera que tengo de contar las cosas. Este blog es un medio más para conectar con ella y ya solo por eso, vale la pena echarse unos minutos preparando cada post. Un beso guapa!
Antes de concluir me gustaría presentaros el útimo postre. Probando cupcakes!!! Quedaron algo apelmazados pero ya le pillaré el truco, no os preocupéis. Hay que tener paciencia y traquilidad. Sobre todo no pasarse con el tiempo ni quedarse cortos. Es todo un reto para mi así que, en breve más y mejor. Lo prometo!
Y qué contenta me puse cuando Vera me regaló este retrato. Cada día me ve más guapa; con más complementos y vestidos más sofisticados... Tendré que tomar nota de todas sus sugerencias y dejar a un lado el negro, gris, vaquero...Quizá estética "hipster" o "paso de todo que me da igual"... Ya veremos... Si me atrevo al "cambio radical", prometo fotos!
Gracias 2012. Bienvenido 2013. Que soy de impares!!!
23 sept 2012
Otoño ekinocial
Hace dos días ekinocio comunicación, mi parte profesional, celebraba su 8 cumpleaños. Sí, Raquel y yo llevamos 8 años con un proyecto lleno de alegrías y de diversión; porque nuestro trabajo nos gusta y sabemos sacarle siempre el lado positivo a todo. A pesar del mal momento que atravesamos las pequeñas empresas y los autónomos, nosotras seguimos pensando en mejorar y ofrecer servicios que permitan evolucionar nuestra capacidad y creatividad. Ojalá podamos celebrar una década "prodigiosa".
Y para pasar un buen rato con los amig@s y clientes decidimos ofrecer una pequeña merendola llena de dulces ekinociales. Todo resultó rico y apetecible. Gracias Rachel por todos estos años de compañerismo y por su eterno entusiasmo.
Esta fiesta dio paso numeral al otoño. En Compostela se ha cerrado el cielo por unos días y la lluvia es intensa y dolorosa. El viento ofrece sus mejores armas y no deja abrir el paraguas. Ahora sí, el cole ha empezado y los días oscuros también. Esta sensación de frío y malestar corporal puede durar tiempo; así que no queda otra que hacerse a la idea.
Vera y yo sabemos pasar el tiempo en casa. Nos entretenemos con poco y agotamos las ideas. Mejor dosificar que el invierno en Compostela es muuuuyyyy largo. Después de unos meses coleccionando y guardando los cartones del papel higiénico, decidimos copiar una idea que vimos en un blog genial que se llama ohmanualidades.com. El resultado no es igual pero bueno...Trabajar con Vera significa "terminar pronto".
También recogimos ramas caídas de los árboles cercanos a casa y, reciclando una botella de cristal que contenía un rico zumo de melocotón, decidimos preparar un florero. No está del todo acabado porque tenemos que comprar lana de color rojo y forrar algunas de las ramas que se quedaron vacías. La lámina enmarcada es de Vera. La dibujó el año pasado con acuarelas. A que es preciosa?
También nos dedicamos a la "cocina creativa". Si es que cuando las comidas son normalillas, mejor darles un toque diferente y ofrecer un plato decorado con simpatía. Y este fue uno de esos que le preparé a Vera para que se echase unas risas mientas lo degustaba. Es que el arroz blanco con salchichas es su perdición... A menudo le pongo mensajes con una banderilla dibujada. Y le hace mucha coña.
Uno de los últimos días del verano fuimos con los yeyos a Sada, para estar con el primo Mateo, la tía María y el tío Carlos. Lo pasamos muy bien en casa y después salimos a dar un paseo cerca del mar. Paramos en el parque para merendar y pronto tuvimos que regresar a casa por culpa del fuerte aire que se levantó. De camino, un solitario carrusel de cochecitos incitó a yeya a pagar un par de viajes a los nietos. Y allá que se subieron en el coche de ferrari... Menudos dos!! Lo que disfrutan juntos!!
El 1 de septiembre se casó Rosiña, una gran amiga de la facultad con quien compartí muchas risas y confidencias. Cedeira es un lugar costero precioso; pena no estar más tiempo para conocerlo mejor. Lo pasamos genial y recordé buenos momentos junto a Rocío, Raquel y Ana Belén. Nos presentamos más de 150 personas y entre los asistentes a la ceremonia, encontré a unas señoras mayores que no querían perderse el evento del pueblo. Todo es importante...
Y para pasar un buen rato con los amig@s y clientes decidimos ofrecer una pequeña merendola llena de dulces ekinociales. Todo resultó rico y apetecible. Gracias Rachel por todos estos años de compañerismo y por su eterno entusiasmo.
Esta fiesta dio paso numeral al otoño. En Compostela se ha cerrado el cielo por unos días y la lluvia es intensa y dolorosa. El viento ofrece sus mejores armas y no deja abrir el paraguas. Ahora sí, el cole ha empezado y los días oscuros también. Esta sensación de frío y malestar corporal puede durar tiempo; así que no queda otra que hacerse a la idea.
Vera y yo sabemos pasar el tiempo en casa. Nos entretenemos con poco y agotamos las ideas. Mejor dosificar que el invierno en Compostela es muuuuyyyy largo. Después de unos meses coleccionando y guardando los cartones del papel higiénico, decidimos copiar una idea que vimos en un blog genial que se llama ohmanualidades.com. El resultado no es igual pero bueno...Trabajar con Vera significa "terminar pronto".
También recogimos ramas caídas de los árboles cercanos a casa y, reciclando una botella de cristal que contenía un rico zumo de melocotón, decidimos preparar un florero. No está del todo acabado porque tenemos que comprar lana de color rojo y forrar algunas de las ramas que se quedaron vacías. La lámina enmarcada es de Vera. La dibujó el año pasado con acuarelas. A que es preciosa?
También nos dedicamos a la "cocina creativa". Si es que cuando las comidas son normalillas, mejor darles un toque diferente y ofrecer un plato decorado con simpatía. Y este fue uno de esos que le preparé a Vera para que se echase unas risas mientas lo degustaba. Es que el arroz blanco con salchichas es su perdición... A menudo le pongo mensajes con una banderilla dibujada. Y le hace mucha coña.
Uno de los últimos días del verano fuimos con los yeyos a Sada, para estar con el primo Mateo, la tía María y el tío Carlos. Lo pasamos muy bien en casa y después salimos a dar un paseo cerca del mar. Paramos en el parque para merendar y pronto tuvimos que regresar a casa por culpa del fuerte aire que se levantó. De camino, un solitario carrusel de cochecitos incitó a yeya a pagar un par de viajes a los nietos. Y allá que se subieron en el coche de ferrari... Menudos dos!! Lo que disfrutan juntos!!
El 1 de septiembre se casó Rosiña, una gran amiga de la facultad con quien compartí muchas risas y confidencias. Cedeira es un lugar costero precioso; pena no estar más tiempo para conocerlo mejor. Lo pasamos genial y recordé buenos momentos junto a Rocío, Raquel y Ana Belén. Nos presentamos más de 150 personas y entre los asistentes a la ceremonia, encontré a unas señoras mayores que no querían perderse el evento del pueblo. Todo es importante...
5 jun 2012
Acción
Primeros de junio y con actividad. A esto se le llama empezar bien el mes, o no?
El jueves estuvimos unos cuántos colegas apoyando la iniciativa del estudio desescribir, de Santiago de Compostela. Presentaron "fabulatorio", un proyecto editorial al alcance de todos y con muy buenas proyecciones y críticas. Tanto Suso como Cibrán hablaron de su experiencia como diseñadores y arquitectos "deformados"; así como de la pasión que tienen por los libros y el diseño editorial (da igual de dónde procedan).
Al día siguiente, 1 de junio, nos fuimos a la inauguración de la exposición de los 50 carteles de "a volta ás letras", en los jardines San Carlos de Coruña. Raquel, Álex, Antonio y yo junto con otros compañeros y amigos de la DAG. Se prepararon ciertas intervenciones por parte de los miembros de la academia y de la asociación de escritores, así como de algunos diseñadores protagonistas de las obras de arte expuestas. Sus palabras me hicieron pensar y reflexionar sobre nuestro trabajo y su repercusión en la sociedad.
Como llegamos pronto, pudimos hacer algunas fotos de las vistas que hay desde el mirador, dar un paseo, tomar un refresquito, cargar la batería de la cámara... Y también tomamos instantáneas del acto en sí y de los carteles de todos los participantes. La verdad es que ha sido una experiencia muy bonita y ojalá con este tipo de acciones comunes apoyemos más la cultura y el diseño gallego. La ciudad se veía preciosa ese día y nos dejó ciertos momentos de relax, de descanso, de reflexión, de unión...
Allí donde voy trato de hacer fotografías de todo. Me gusta tener de más. Y nunca se sabe qué puede hacer falta para algún trabajo, alguna lámina decorativa... Siempre hay tiempo de borrar, verdad? Así tengo que hacer cierta limpieza de vez en cuando porque mi ordenador se resiente con los archivos de imágenes tan pesados...
Por último, el sábado 2 tuvimos la boda de Victor y Marga, nuestro compañero de la oficina y un gran amigo. Pablo, David, Raquel, Antonio, Óscar, Laura, Álvaro, nosotros... Y así hasta casi 150 invitados. Todo salió de maravilla y estábamos muy emocionados por la pareja. Después de un año casi con la invitación en la mano, por fin llegó el día. Felicidades chicos... Ahora estaréis en la Rivera Maya tumbados al sol, tomando margaritas...
Como hace tiempo que no os pongo fotos de recetas caseras, ahí va la del postre nupcial (algunos lo devoraron en seguida). Tuvimos que bailar hasta las 12 de la noche para poder bajar semejante menú. Eso sí, lo pasamos de vicio con los amigos... Bonito finde...
El jueves estuvimos unos cuántos colegas apoyando la iniciativa del estudio desescribir, de Santiago de Compostela. Presentaron "fabulatorio", un proyecto editorial al alcance de todos y con muy buenas proyecciones y críticas. Tanto Suso como Cibrán hablaron de su experiencia como diseñadores y arquitectos "deformados"; así como de la pasión que tienen por los libros y el diseño editorial (da igual de dónde procedan).
Al día siguiente, 1 de junio, nos fuimos a la inauguración de la exposición de los 50 carteles de "a volta ás letras", en los jardines San Carlos de Coruña. Raquel, Álex, Antonio y yo junto con otros compañeros y amigos de la DAG. Se prepararon ciertas intervenciones por parte de los miembros de la academia y de la asociación de escritores, así como de algunos diseñadores protagonistas de las obras de arte expuestas. Sus palabras me hicieron pensar y reflexionar sobre nuestro trabajo y su repercusión en la sociedad.
Como llegamos pronto, pudimos hacer algunas fotos de las vistas que hay desde el mirador, dar un paseo, tomar un refresquito, cargar la batería de la cámara... Y también tomamos instantáneas del acto en sí y de los carteles de todos los participantes. La verdad es que ha sido una experiencia muy bonita y ojalá con este tipo de acciones comunes apoyemos más la cultura y el diseño gallego. La ciudad se veía preciosa ese día y nos dejó ciertos momentos de relax, de descanso, de reflexión, de unión...
Allí donde voy trato de hacer fotografías de todo. Me gusta tener de más. Y nunca se sabe qué puede hacer falta para algún trabajo, alguna lámina decorativa... Siempre hay tiempo de borrar, verdad? Así tengo que hacer cierta limpieza de vez en cuando porque mi ordenador se resiente con los archivos de imágenes tan pesados...
Por último, el sábado 2 tuvimos la boda de Victor y Marga, nuestro compañero de la oficina y un gran amigo. Pablo, David, Raquel, Antonio, Óscar, Laura, Álvaro, nosotros... Y así hasta casi 150 invitados. Todo salió de maravilla y estábamos muy emocionados por la pareja. Después de un año casi con la invitación en la mano, por fin llegó el día. Felicidades chicos... Ahora estaréis en la Rivera Maya tumbados al sol, tomando margaritas...
Como hace tiempo que no os pongo fotos de recetas caseras, ahí va la del postre nupcial (algunos lo devoraron en seguida). Tuvimos que bailar hasta las 12 de la noche para poder bajar semejante menú. Eso sí, lo pasamos de vicio con los amigos... Bonito finde...
17 may 2012
Día das Letras
Hoxe, 17 de maio, celebramos o día das Letras Galegas paseando polas rúas de Santiago e aplaudindo aos numerosos grupos de baile que deleitaban cos seus cantares e danzas aos públicos que esperabamos polas prazas da zona vella. Emocionante e impresionantes as vestimentas de homes e mulleres; preciosas! Vera disfrutou moito da xornada, que rematou na feira sita na Alameda, por mor das Festas da Ascensión... É que este mes temos un pouco de todo... E como tal, vouvos falar de varias cousas...
Comezamos o mes coa festividade do día da nai; algo comercial o tema actualmente inda que Vera e Pol sacáronlle partido á cámara de video na casa e prepararon unha película de 5 minutiños preciosa. Chorei coma unha nena vendo o resultado. Podo ensinarvos o debuxo da carátula do CD que me fixo Vera. Unha marabilla!
O 15 tivemos a inauguración de A Nave de Vidán, un local de Compostela ó que ekinocio fíxolle a imaxe corporativa e algúns elementos gráficos da decoración interior. A verdade é que o resultado gustou moito aos asistentes e nós quedamos ben contentas coas críticas... Foi un momento agradable para nós e por iso fixemos captura do mesmo. Quédanos ben, verdade? Temos que ir un día tomar algo porque a comida promete...
Do día tan femoso que ficou fixen tamén unha instantánea que me transmitía certa tranquilidade, relaxación e descanso. Se cadra o que sentimos cando rematamos un traballo longo e intenso. O ir e vir das follas destas árbores a carón da Nave de Vidán... Murmurio...
Como xa vos comentei, hoxe celebrouse o día das Letras Galegas. A DAG xunto coa RAG e a colaboración de entidades e asociacións relacionadas co mundo editorial, da comunicación e da literatura, conmemoraron os 50 anos das Letras cun homenaxe aos autores do pasado mediante a edición de 50. Eu participei como membra da DAG e tiven que deseñar algo para Florentino López Cuevillas, Letras Galegas no ano 1968. Foi unha experiencia moi bonita, participar disto e pensar idear algo representativo desta grande figura loitadora pola lingua e a Galicia que hoxe pisamos. Este é o meu cartel, pero se queredes ver os 50 carteis que existen, este é o link onde están colgados en PDF.
Xa para rematar, quería mostrarvos os experimentos que Vera e máis eu estamos a facer: selos de goma. De momento estamos probando con letras e formas sinxelas mais cando teña o kit completo, faremos cousas chulas e lindas para decorar papeis, agasallos, etc. Hai tantas cousas por aí que me/nos chaman a atención... Temos que mercar tamén tintas de diferentes cores, cintas adhesivas chinas (son a bomba) e un cortador máis preciso... Todo chegará... Que ben que nos gustan ás dúas as mesmas cousas...
Comezamos o mes coa festividade do día da nai; algo comercial o tema actualmente inda que Vera e Pol sacáronlle partido á cámara de video na casa e prepararon unha película de 5 minutiños preciosa. Chorei coma unha nena vendo o resultado. Podo ensinarvos o debuxo da carátula do CD que me fixo Vera. Unha marabilla!
O 15 tivemos a inauguración de A Nave de Vidán, un local de Compostela ó que ekinocio fíxolle a imaxe corporativa e algúns elementos gráficos da decoración interior. A verdade é que o resultado gustou moito aos asistentes e nós quedamos ben contentas coas críticas... Foi un momento agradable para nós e por iso fixemos captura do mesmo. Quédanos ben, verdade? Temos que ir un día tomar algo porque a comida promete...
Do día tan femoso que ficou fixen tamén unha instantánea que me transmitía certa tranquilidade, relaxación e descanso. Se cadra o que sentimos cando rematamos un traballo longo e intenso. O ir e vir das follas destas árbores a carón da Nave de Vidán... Murmurio...
Como xa vos comentei, hoxe celebrouse o día das Letras Galegas. A DAG xunto coa RAG e a colaboración de entidades e asociacións relacionadas co mundo editorial, da comunicación e da literatura, conmemoraron os 50 anos das Letras cun homenaxe aos autores do pasado mediante a edición de 50. Eu participei como membra da DAG e tiven que deseñar algo para Florentino López Cuevillas, Letras Galegas no ano 1968. Foi unha experiencia moi bonita, participar disto e pensar idear algo representativo desta grande figura loitadora pola lingua e a Galicia que hoxe pisamos. Este é o meu cartel, pero se queredes ver os 50 carteis que existen, este é o link onde están colgados en PDF.
Xa para rematar, quería mostrarvos os experimentos que Vera e máis eu estamos a facer: selos de goma. De momento estamos probando con letras e formas sinxelas mais cando teña o kit completo, faremos cousas chulas e lindas para decorar papeis, agasallos, etc. Hai tantas cousas por aí que me/nos chaman a atención... Temos que mercar tamén tintas de diferentes cores, cintas adhesivas chinas (son a bomba) e un cortador máis preciso... Todo chegará... Que ben que nos gustan ás dúas as mesmas cousas...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







































